روانكاوي از سه منظر فلسفي

روانكاوي يكي از جريان‌هاي مهم فكري قرن بيستم محسوب مي‌شود كه از سوي زيگموند فرويد، پايه‌گذاري شد. فرويد، برخي مفاهيم بسيار مهم (براي مثال مفهوم ضمير ناخودآگاه و يا نقش اميال سركوب شده در شخصيت فرد) را وارد روان‌شناسي پس از خود كرد؛ هدف از اين نوشتار، آشنايي با پاره‌اي از مباحث فلسفي و الهياتي طرح‌شده در باب روانكاوي است. در ابتدا، آرا كارل پوپر (1994ـ1902)، فيلسوف بريتانيايي طرفدار فلسفه تحليلي، مورد بررسي قرار مي‌گيرد. پس از آن ديدگاه ژاك لاكان (1981ـ1901)، فيلسوف فرانسوي متعلق به سنت فلسفي اروپاي قاره‌اي و يكي از فيلسوفان نزديك به جريان فلسفي پست‌مدرنيسم كه روانكاوي را وارد فلسفه كرد، را مورد بررسي قرار داده و در پايان نظر پل تيليش (1965ـ1886)، فيلسوف آلماني و الهيدان پروتستان‌مذهب كه عقايد او در الهيّات جديد بسيار مورد توجه‌اند و او هم توجه خاصي به اگزيستانسياليسم و روانكاوي در آراي الهياتي خويش دارد، مورد مداقه قرار خواهد گرفت.