بررسي خصوصيات رشدي و ميزان مقاومت به سرماي ديررس بهاره در 10 ژنوتيپ بادام پيوند شده روي پايه GF677

اين تحقيق در قالب دو آزمايش جداگانه در طي سال هاي 1390 تا 1392 در موسسه نهال و بذر كرج انجام شد. در آزمايش اول، ميزان رشد پيوندك ها، ميزان مقاومت به سرماي ديررس بهاره و ميزان پرولين در 10 رقم و ژنوتيپ بادام پيوند شده روي پايه GF677 شامل (’تونو ‘،’ نان پاريل‘، ’شكوفه‘، ’سهند ‘،’مامايي‘، ’شاهرود 12‘، A200’ ‘،’ 25-1‘،’ 16-1 ‘ و ’40-13 ‘) با 10 تكرار در قالب طرح كاملا تصادفي و در آزمايش دوم، وضعيت رشدي آنها در طي دو ماه به صورت آزمايش فاكتوريل در قالب طرح كاملا تصادفي با دو فاكتور زمان و ژنوتيپ و با 10 تكرار در موسسه نهال و بذر كرج بررسي شد. نتايج نشان داد، ميزان رشد پيوندك هاي رقم شكوفه در هر دو سال از ساير ارقام و ژنوتيپ هاي بررسي شده در اين تحقيق، بيشتر بود. ميزان رشد پيوندك هاي رقم شكوفه در سال اول و دوم به ترتيب 15/54 و 48/53 سانتيمتر بود. همچنين در هر دو سال، رقم’مامايي ‘و ژنوتيپ ’ 25-1‘ كمترين ارتفاع پيونك را داشتند. با وجود اينكه در سال اول آزمايش، شروع برگ دهي در رقم شكوفه از ارقامي همچون ’مامايي ‘ و ’شاهرود 12‘ ديرتر بود، ولي ميزان خسارت ناشي از سرمازدگي ديررس بهاره در پيوندك هاي اين رقم از ساير ارقام بيشتر بود. ژنوتيپ ’40-13 ‘ بيشترين مقاومت نسبت به سرماي ديرس بهاره را نشان داد كه بيشترين ميزان توليد پرولين (75/29 ميلي مول بر گرم وزن تازه) را نيز دارا بود.