حافظ و آشنايي زدايي در قلمرو تلميح

Hafiz and difamiliarization in allusioms

تلميح از آشناترين و پرسابقه ترين شگردهاي بلاغي در ادبيات ايران و جهان است. در اين نوشتار به شيوه هاي كاربرد تلميح در معناي ويژه تر و رايج تر آن كه عبارت از اشارات داستاني است، در شعر حافظ توجه مي شود. حافظ تلميحاتي آشنا را در نمونه هايي چشمگير، به شكل و شيوه اي ناآشنا و متفاوت روايت مي كند. گاه داستان را از گونه اي ديگر مي نگرد و گاه از ايهام و تناسب در پيچيده كردن ساختار اشاري و تداعي انگيز تلميح بهره مي گيرد. از شگردهاي شاخص او در اين زمينه آميزش سنت هاي گوناگوني است.

Allusion (Talmih) is a usual and ancient rhetorical technique in literature of Iran and the world. In this article, Hafizʹs approach to fictional allusions is studied. Hafiz reconstructs celebrated allusions into different and essentric styles .Hafiz frequently considers stories in a different way, or uses amphiboly and symmetry to do complex indicational and accociational structure of allusion. He further mixes different traditions with reference to their allusions.