اثر كود‌هاي موليبدات آمونيوم و سيليكات‌سديم ‌ بر ويژگي‌‌هاي كمي و كيفي گندم

مولیبدن(Mo) از عناصر ضروری و سیلیسیم (Si) از عناصر مفید برای رشد گیاه گندم می‌باشند. به منظور بررسی اثر مولیبدن و سیلیسیم بر عملكرد گندم (Triticumaestivum L.) در سال زراعی 91-1390، این آزمایش مزرعه‌ای در اراضی ایستگاه تحقیقات خاك و آب كرج روی گندم رقم شیراز انجام شد. این آزمایش به‌صورت فاكتوریل در قالب طرح بلوك‌‌های كامل تصادفی شامل دو فاكتور مولیبدن به‌صورت مولیبدات آمونیم در سه سطح صفر، 10 و 20 كیلوگرم در هكتار و سیلیسیم به‌صورت سیلیكات سدیم در سه سطح صفر، 300 و 600 كیلوگرم در هكتار و با سه تكرار در یك خاك شنی انجام گرفت. توصیه كودی بر اساس آزمون خاك و توصیه مؤسسه تحقیقات خاك و آب انجام شد. قبل از برداشت از هر كرت 10 نمونه تصادفی به منظور بررسی طول سنبله و تعداد دانه در سنبله برداشت شد و سپس بوته‌‌‌های گندم از سطح شش مترمربع كف‌بر شدند. صفات عملكرد دانه، كاه، وزن هزار دانه و درصد پروتئین دانه اندازه‌گیری شدند. نتایج تجزیه واریانس داده‌ها نشان داد در تیمارهایی كه مولیبدات آمونیم به میزان 10 كیلوگرم در هكتار به خاك افزوده شده بود، اثر مثبت معنی‌داری در سطح یك درصد روی تعداد دانه در سنبله، عملكرد دانه و درصد پروتئین از خود نشان داد. به‌طوری‌كه عملكرد دانه گندم به طور متوسط از 3566 كیلوگرم در هكتار به 4085 كیلوگرم در هكتار (53/14 درصد) و میزان پروتئین از 89/12 درصد به 42/14 درصد (12 درصد) افزایش داشت. غلظت مولیبدن دانه از 54/3 به 40/5 میلی‌گرم در كیلوگرم افزایش یافت. اثر مولیبدن بر طول سنبله، وزن هزار دانه و عملكرد كاه معنی‌داری نبود. تیمار 300 كیلوگرم در هكتار سیلیكات سدیم اثر معنی‌داری در سطح یك درصد بر عملكرد كاه داشت و مقدار آن را از 8074 كیلوگرم در هكتار به 9188 كیلوگرم در هكتار (14 درصد) افزایش داد.