بررسي قراردادهاي خدماتي نفت و گاز (مطالعه موردي ايران و ونزوئلا)

قراردادهای خدماتی، چارچوبی قراردادی هستند كه از سوی بعضی از دولت‌های میزبان برای جذب دانش فنی و سرمایه‌ی شركت‌های بین‌المللی نفت، بدون اینكه مجبور به واگذاری میدان و حق تولید نفت به این شركت‌ها شوند، به‌كار می‌رود. مقاله حاضر به بررسی نظام مالی قراردادهای خدماتی در حوزه‌ی بالادستی نفت در دو كشور تولیدكننده‌ی نفت اوپك، ایران و ونزوئلا، می‌پردازد. در این راستا انواع قراردادهای خدماتی برگزیده هر دو كشور بررسی و به تفاوت‌های این قراردادهای خدماتی با یك‌دیگر پرداخته ‌شده است. بررسی قراردادهای خدماتی در دو كشور ایران و ونزوئلا نشان می‌دهد كه نگرانی‌های حاكمیتیِ دو كشور و محدودیت‌های قانونیِ موجود در دوره زمانی انعقاد قراردادهای خدماتی از یك‌سو و نیاز به جذب سرمایه‌گذاری و دانش فنیِ شركت‌های بین‌المللی از سوی دیگر موجب شده است كه تمایل برای تنظیم قراردادهای خدماتی افزایش پیدا كند. با این حال، این قراردادها در دو كشور از نقاط تمایزی برخوردار می‌باشند كه این تفاوت‌ها را می‌توان در موضوع قرارداد، طول مدت قرارداد، نحوه تعیین سقف هزینه و نحوه‌ی سهم‌بریِ شركت‌های نفتی از نفت استخراجی از میادین مشاهده نمود.