تاثير استفاده از روش تدريس پنج مرحله اي بايبي بر ميزان يادگيري و انگيزش پيشرفت تحصيلي دانش آموزان دوره متوسطه

پژوهش حاضر با هدف بررسي تآثير استفاده از روش تدريس پنج مرحله اي بايبي بر ميزان يادگيري و انگيزش پيشرفت تحصيلي دانش آموزان پسر، در درس زيست شناسي سال اول دبيرستان انجام گرفت. روش پژوهش، شبه آزمايشي از نوع پيش آزمون و پس آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري پژوهش را كليه دانش آموزان پسر سال اول دبيرستان منطقه 4 شهر تهران كه در سال تحصيلي 94-1393 مشغول به تحصيل بودند تشكيل ميدادند و نمونه آماري پژوهش شامل تمامي دانش آموزان پسر سال اول دبيرستان مدرسه امام موسي كاظم(ع) به تعداد 40 نفر بودند كه با روش نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند و به صورت تصادفي، در دو گروه آزمايش وگروه كنترل قرار گرفتند. روش اجراي پژوهش بدين ترتيب بود كه گروه آزمايش، فصل نگرش علمي و علوم زيستي درس زيست شناسي سال اول دبيرستان را به روش طرح درس مبتني بر روش تدريس پنج مرحله اي بايبي، آموزش ديدند و گروه كنترل، همان فصل را به روش آموزش سنتي در يافت نمودند. ابزار مورد استفاده در اين پژوهش شامل آزمون هاي يادگيري پژوهشگر ساخته داراي روايي و پايايي قابل قبول و پرسشنامه انگيزه پيشرفت هرمنس بود. يافته هاي اين پژوهش با استفاده از آمار توصيفي( ميانگين، انحراف استاندارد و تعداد) و آمار استنباطي(تحليل كواريانس) نشان داد كه ميان گروه آزمايش و گروه كنترل در درس زيست شناسي، تفاوت معناداري وجود دارد و گروهي كه به روش تدريس پنج مرحله اي بايبي آموزش ديدند، از يادگيري و انگيزش پيشرفت تحصيلي بيشتري برخوردار مي باشند.