ايده «بلاكيف» در كشاكش دو خوانش وجودي و مفهومي

ايده «بلاكيف» نظريه اي است كه دو گرايش اهل حديث ـ و در ادامه آن ها جريان سلفيه ـ و اشاعره، براي فرار از تشبيه در مباحثِ اسماء و صفات از آن بهره گرفته اند. واژه «بلاكيف» هرچند ميان سلفِ از اهل حديث، حداقلي مطرح شده اما معنا و محتواي آن، بويژه در حل مسئله صفات خبري خداوند بسيار پر بسامد است. ابوالحسن اشعري، به سان احيا گر تفكر اهل حديث در سده چهارم، و برخي از هواداران تفكر او از همين ايده در حل مشكل تشبيه، استفاده كرده اند. سلفيه هم به دليل پيرويِ روشي و محتوايي از سلف، امروزه از اين ايده در تبيين ديدگاه خويش در توحيد اسماء و صفات خداوند بسيار سود جسته اند. اما آيا بهره برداري جريان هاي فوق الذكر در حل مشكل تشبيه از اين ايده، تا چه اندازه يكسان است؟ اين نوشته در صدد است رويكردِ سلف، اشاعره و جريان سلفي گري را نسبت به كاربست ايده «بلاكيف» واكاوي كند.