پروكلوس و مساله خوريسموس

انفصال ايده ها و اشياء از يكديگر كه از آن با عنوان خوريسموس ياد مي شود باعث بروز مشكلاتي در وجودشناسي و شناخت شناسي افلاطون شده است. در صورت قطع ارتباط ايده ها و افراد، در وجود شناسي با اين مشكل مواجه مي شويم كه چگونه ممكن است ايده ها علت افرادي باشند كه با آنها ارتباطي ندارند. در شناخت شناسي بايد به اين مساله پاسخ دهيم كه اگر ايده ها با افراد ارتباطي نداشته باشند چگونه مي توان از طريق اشياء به شناخت ايده ها دست يافت. افلاطون و فيلسوفان بعدي هريك به نحوي مي كوشند تا به مساله خوريسموس پاسخ دهند. پروكلوس در پاسخ به اين مساله از دو اصل «حد وسط» و «وجود متقابل چيزها در يكديگر» استفاده كرده است كه اگرچه سابقه آنها به فيلسوفان قبلي و حتي به آثار افلاطون باز مي گردد اما نخستين بار پروكلوس آنها را بسط داد و به طور گسترده به كار برد. بر طبق اصل اول واسطه هايي ميان ايده و افراد وجود دارند كه فيض ايده را به افراد مي رسانند و همچنين امكان شناخت ايده را از طريق افراد فراهم مي سازند. بر طبق اصل دوم صورتي از ايده در افراد تجسم مي يابد و در عين حال افراد نيز به نحوي بالقوه در ايده متعالي وجود دارند.