بررسي و اولويت‌بندي توان‏ها و زيرساخت‏هاي توسعۀ گردشگري با روش‏هاي تصميم‏گيري چند‏معياره (مورد مطالعه: شهرستان‏هاي استان كردستان)

در جهان امروز، صنعت گردشگری توسعۀ فراوانی پیدا كرده است. بسیاری از كشورهای توسعه‏یافته و درحال‌توسعۀ جهان توانسته‏اند وضعیت گردشگری و توریسم خود را بهبود بخشند و با ایجاد مشاغل خدماتی برای گردشگران‏، بسیاری از مشكلات شهری، از قبیل بیكاری و پایین‌بودن سطح درآمد را رفع كنند. با توجه به اهمیت صنعت گردشگری و وجود پتانسیل‏های گردشگری در استان كردستان، اولویت‏بندی مناطق مختلف این استان جهت برنامه‏ریزی‏های مناسب و كارا به منظور خدمات‏رسانی بهتر و عدالت اجتماعی و اقتصادی در سطوح مناطق مختلف ضروری می‏نماید. روش پژوهش توصیفی‌ـ مقایسه‏ای و نوع آن كاربردی است. روش گردآوری اطلاعات نیز كتابخانه‏ای‌‌ـ اسنادی است. در این پژوهش، با استفاده از مدل Topsis و Vikor به اولویت‏بندی شهرستان‏های استان كردستان بر اساس 12 معیار اصلی در 4 سطح (فرابرخوردار، برخوردار، نیمه‌برخوردار، فرو‌برخوردار) پرداخته‏ایم. با توجه به نتایج به‌دست آمده، شهرستان سنندج در سطح فرابرخوردار و شهرستان‏های دهگلان و دیواندره در سطح فرو‌برخوردار (محروم) به لحاظ شاخص‏های زیرساختی گردشگری قرار گرفته‏اند. همچنین، طبق نتایج روش ضریب پراكندگی نیز معیارهای: تعداد فروشگاه‏های صنایع دستی و تعداد دفاتر خدمات مسافرتی و گردشگری و شركت‏های حمل‌و‌نقل و مسافرتی به‌طور نابرابری در میان شهرستان‏های این استان توزیع شده است كه توجه مسئولان و مدیران شهرها جهت تقویت و احداث این اماكن در شهرستان‏های این استان و پیشرفت این صنعت ارزشمند را می‌طلبد.