ساختار مديريتي نظم و امنيت انتظامي در بحران‌هاي طبيعي (با تاكيد بر الگو و ساختار مديريت بحران در كشورهاي هدف)

مقدمه: سيستم مديريت بلايا در سطح كل كشور و در سطح نيروي انتظامي جمهوري اسلامي ايران، ناگزير است كه بااستفاده از تجربيات گذشته خود و بهره‌گيري از تجربيات موفق جهاني نسبت به تنظيم يك برنامه موثر براي مديريت بلايا گام بردارد و راهبردهاي مشخصي را براي مديريت نظم و امنيت پليس در بحران‌هاي طبيعي فراهم آورد. روش: اين پژوهش با روش كيفي، ضمن استفاده از تكنيك مطالعات تطبيقي، با بررسي و تلفيق دو گرايش از حوزه مطالعاتي مديريت (مديريت انتظامي و مديريت بحران)، با بهره‌گيري از منابع و مستندات داخلي و خارجي به رشته تحرير درآمده است. همچنين بهمنظور انجام مطالعات تطبيقي، كشورهاي كانادا، امريكا، تركيه، پاكستان، هند و ژاپن به روش نمونه‌گيري طبقه‌اي تصادفي از ميان كشورهاي توسعه يافته و در حال توسعه جهان انتخاب گرديده‌اند. يافته‌ها: در اغلب كشورهاي توسعه يافته رابطه‌اي مستقيم بين ساختار حكومت و سطوح برنامه‌ريزي مديريت بحران يافت شد. همچنين محقق در فرجام يافته‌هاي خود به ارايه ساختار استراتژيك مديريت نظم و امنيت انتظامي در بحران‌هاي طبيعي، مبتني بر پيشينه تحقيق و مطالعات تطبيقي، مشتمل بر چهار بعد اصلي مديريت اطلاعات، مديريت ارتباطات، مديريت لجستيك و مديريت عمليات پرداخته‌است. نتيجه‌گيري: بررسي و تحليل مولفه‌هاي سابقه برنامه‌ريزي، سطوح برنامه‌ريزي، ساختار و وضعيت پليس كشورهاي مورد مطالعه در بحران‌هاي طبيعي گام مهمي است تا بتوان با الگوبرداري يا بومي‌سازي الگوهاي موثق و موفق مديريت نظم و امنيت انتظامي در دنيا به سطح مطلوبي از برتري تصميم‌گيري در هماهنگي، هدايت عملياتي و كنترل اثربخش بحران بر اساس ماموريت‌هاي ابلاغي و در راستاي استقرار نظم و امنيت انتظامي در بحران‌هاي طبيعي دست يافت.