مدل ساختار مفهومي درس «اصول طراحي معماري مشاركتي» (درس پيشنهادي كارشناسي معماري)

از اساسی ترین اهداف طراحی معماری، تولید كالبدی برای پاسخگویی به نیازهای انسانی اعم از كار، اسكان، فراغت و ارتباطات می باشد. علاوه بر این تنوع كاربری، گوناگونی افراد (در عین وحدت) و ویژگی های رفتاری اختصاصی هر فرد و همچنین شرایط مكانی و زمانی خاص هر پروژه، توجه به خواسته ها، دیدگاه ها و نظرات بهره بردار را پراهمیت می نمایاند. در میان مجموعه دروس آموزش طراحی معماری توجه به اقلیم، تكنیك های ساخت و ساز، بستر جغرافیایی طرح، روابط خارجی و داخلی و همچنین گونه های طراحی، عنوان گردیده اما به مقوله مهارت ارتباط گیری و نیازسنجی بهره بردار، علوم مرتبط با این امر و تكنیك های متناسب آن بسیار كمرنگ و در حد اشاراتی جزئی بسنده شده است. لذا پرداختن به دروس "اصول طراحی معماری مشاركتی" ضروری و حیاتی به نظر رسیده و چه بسا بسیاری از نامطلوبیت های فضایی را جبران و بهره وری فضایی را ارتقاء می دهد. این كنكاش در راستای نیل به چارچوب مفهومی این درس بوده كه در پی آن اهداف تجربی و نظری آموزشی (سیلابس ها) و غایت های پرورشی (تكنیك های چند مرحله ای) نیز حاصل می گردد. این پژوهش از حیث هدف بنیادی و از نظر جمع آوری اطلاعات از شاخه پیمایشی و همبستگی است و جمع آوری اطلاعات توسط پرسش نامه بسته پاسخ صورت می پذیرد، كه بر روی 175 نفر از كارفرمایان بخش دولتی و خصوصی در موضوعات ابنیه عمومی، اداری و مسكونی اجرا گردیده و روش نمونه گیری به صورت نمونه گیری در دسترس می باشد. نتایج پژوهش می تواند در دو واحد نظری-عملی و با پیش نیاز دروس مقدمات طراحی معماری 1 و 2، روش تحقیق، مبانی نظری معماری و طراحی معماری 1و2 ارائه گردد.