ابعاد و شاخص‌هاي سنجش قابليت همكاري متقابل دولت الكترونيك در سازمان‌هاي دولتي و پليسي

زمينه و هدف: امروزه مفهوم دولت الكترونيك به طور فزاينده به سمت ايجاد مديريت‌ دولتي باز، منعطف و تشريك مساعي با يكديگر در حال تغيير است. تلاش براي دستيابي به چنين هدفي نشان مي‌دهد كه يكپارچگي فرايندهاي كاري و يا سيستم‌هاي اطلاعاتي واحدهاي دولت كافي نيست. آن چه كه در اين زمينه مهم است، ظرفيت سازمان‌هاي مختلف دولتي براي همكاري در سطح فني و نيز سطوح بالاتري از تعاملات است. چنين امري تنها با ايجاد همكاري متقابل سازمان‌ها محقق مي‌شود و در اين راستا بايد علاوه بر قابليت فني، قابليت‌هاي ديگري نيز در سازمان ايجاد شود. هدف اين مقاله شناسايي شاخص‌هاي سنجش قابليت همكاري متقابل دولت الكترونيك بين سازمان‌هاي همكاري‌كننده (مطالعه موردي: همكاري اداره پليس با ديگر سازمان‌ها) است. روش‌شناسي: اين مقاله با استفاده از روش مطالعه كتابخانه‌اي و مرور ادبيات تحقيق، نگارش يافته و در متن مقاله دو مطالعه موردي از قابليت همكاري متقابل ادارات پليس و گمرك نروژ و هم‌چنين همكاري متقابل پليس نظام وظيفه و برخي سازمان‌هاي ايراني مرتبط با آن مطرح شده و مورد بررسي قرار گرفته است. يافته‌ها و نتيجه‌گيري: در اين مقاله با توجه به مرور مباني نظري، مطالعات موردي و بر مبناي ابعاد قابليت همكاري متقابل، دو مدل مفهومي و تحليلي قابليت همكاري متقابل طراحي شده است. در مدل مفهومي، علاوه بر بُعد فني، ابعادي ديگر مانند ابعاد سازماني، معنايي، ساختار محتوا، حقوقي و قانوني و سياسي مورد توجه قرار گرفته است. در مدل تحليلي نيز شاخص‌هاي اين ابعاد از مباني نظري استخراج شده كه زمينه را براي امكان سنجش مفهوم پيچيده قابليت همكاري متقابل دولت الكترونيك در سازمان‌هاي دولتي و پليسي فراهم مي‌كند.