ارتباط بين يك نشان گر مولكولي ناجفت با شدت آلودگي به ريزومانيا در مزرعه و غلظت ويروس در ريشه چغندرقند

هدف از تحقيق حاضر، تعيين رابطه بين يك نشان گر مولكولي ناجفت با مقاومت به ريزومانيا در شرايط مزرعه آلوده و نيز با غلظت ويروس در ريشه چغندرقند (مقادير جذب الايزا) بوده است. براي اين كار ژنوتيپ­هاي مورد نظر در منطقه آلوده شيراز در قالب طرح بلوك كامل تصادفي كشت شدند. در اواخر فصل ريشه­ها برداشت شده و نمره آلودگي ريشه براي هر يك از كرت­ها و نيز براي سه بوته در هر كرت از 16 ژنوتيپ منتخب مشخص شد. هم­چنين از گياهان منتخب نمونه­برداري برگ و ريشه صورت گرفت. سپس در آزمايشگاه از ريشه گياهان عصاره­گيري و آزمون الايزا و از برگ گياهان، استخراج DNA و آزمون مولكولي نشان گر انجام گرفت. در آزمون مولكولي، آغازگرهاي مربوط به يك نشان گر ناجفت روي DNA تك بوته­ها با روش RAPD-PCR آزمون و حضور و عدم حضور نشان گر در تك بوته­ها مشخص شد. سپس تجزيه واريانس و گروه­بندي ژنوتيپ­ها و نيز تجزيه خوشه­اي آن­ها براي صفات مقاومت مزرعه­اي و عدد جذب الايزا انجام شد. ژنوتيپ­ها بر اساس مقادير جذب الايزا و بر اساس شدت آلودگي ريشه در مزرعه به چهار گروه مقاوم، نسبتاً مقاوم، نسبتاً حساس و كاملاً حساس دسته­بندي شدند. در مرحله بعد ارتباط بين نتايج نشان گر، نتايج الايزا و شدت آلودگي ريشه در مزرعه به صورت مقايسه جفتي بررسي شد. نتايج نشان داد كه در توده­هاي اصلاحي منتخب ميانگين توافق نشان گر با الايزا 85 درصد، نشان گر با مقاومت مزرعه­اي 86 درصد و الايزا با مقاومت مزرعه­اي 80 درصد مي­باشد. در مجموع داده­هاي نشان گر مولكولي، الايزا و مزرعه يك­ديگر را تاييد نمودند.