تاثير حرمسرا بر شيوه پيكرنگاري فتحعلي شاهي

وجوهي از تاريخ هميشه از آن رو ناگفته باقي مي مانند كه در كنار بديهيات واقع مي شوند. در چنين موقعيت هايي، اذهان تنها متوجه آنچه آشكار است مي شود و در نتيجه برخي حقايق ناديده گرفته خواهند شد. در بيشتر منابعي كه به بررسي پيكرنگاري فتحعلي شاه پرداخته اند، ميل شديد او به استفاده از جواهر يا توجه افراطي به ظاهرش را ناشي از سياست هاي او در برابر بيگانگان دانسته اند. اين مطلب چنان جاي خود را در مطالعات هنر باز كرده كه كمتر كسي ميلي به واكاوي دوباره آن از خود نشان مي دهد. در اين جهت، نويسنده به بررسي حرمسرا و زنان فتحعلي شاه پرداخته و با تكيه بر نقاشي هاي به جا مانده از زنان حرمسرا، به اين پرسش پاسخ مي دهد كه چه ويژگي هاي مشتركي را بين اين دسته از آثار و پيكرنگاري فتحعلي شاه مي توان يافت؟ فرضيات پيشنهادي شامل گزينه جواهرات و آرايش است. در مقايسه اي تطبيقي كه بين نقاشي هاي زنان و فتحعلي شاه انجام گرفت، شباهت هايي در آن ها ديده شد كه تاثير سلايق زنانه بر چنين رفتارهايي از فتحعلي شاه را نشان مي دهد؛ موضوعي كه تاكنون مورد توجه پژوهشگران تاريخ هنر قرار نگرفته و از اين نظر بديع است. مقاله حاضر با استفاده از روش توصيفي ـ تاريخي از اين تاثيرات پرده برخواهد داشت.