رابطه اخلاق كار اسلامي با درگيري شغلي

مقدمه: امروزه سازمان‌ها در بافت جوامع اسلامي توجه خود را معطوف به اخلاق و ارزش‌هاي اخلاقي نموده‌اند، چرا كه احتمال مي‌رود كاركناني كه پايبند به اخلاق كار اسلامي هستند، اشتياق و انرژي بيشتري را در رابطه با كار خود نشان مي‌دهند. با اين رويكرد، هدف از پژوهش حاضر، بررسي وضعيت اخلاق كار اسلامي و در گيري شغلي در ميان كاركنان دانشگاه كردستان و نيز بررسي ارتباط اين دو متغير با يكديگر بود.روش: روش پژوهش توصيفي از نوع همبستگي بود. جامعه آماري عبارت از كليه كاركنان دانشگاه كردستان به استثناي كاركنان شركتي و خدماتي بودند. نمونه‌اي به حجم 116 آزمودني به شيوه نمونه‌گيري تصادفي ساده انتخاب و مورد مطالعه قرار گرفتند. ابزارهاي گردآوري داده‌ها پرسشنامه اخلاق كار اسلامي و پرسشنامه درگيري شغلي كاننگو بودند. روايي پرسشنامه‌ها بر اساس نظر متخصصان و پايايي آن‌ها با استناد به ضريب آلفاي كرونباخ بررسي و مورد تأييد قرار گرفت. تجزيه و تحليل داده‌ها نيز با استفاده از تحليل عاملي اكتشافي، آزمون t تك نمونه‌اي، ضريب همبستگي پيرسون و رگرسيون چندگانه به شيوه همزمان صورت گرفت.يافته‌ها: يافته‌ها نشان داد كه ميانگين اخلاق كار اسلامي كاركنان 19/4 و به‌طور معني‌داري بالاتر از متوسط (p <.01) و ميانگين درگيري شغلي 3/12 و در سطح متوسط بود (p >05). بين اخلاق كار اسلامي و مؤلفه‌هاي آن با درگيري شغلي روابط معني‌داري وجود داشت. همچنين مشخص شد كه دو مؤلفه‌ي نگرش مثبت نسبت به كار (p < .01) و توجه به رشد ديگران و رفاه جامعه (p < .05) نقش معني‌داري در پيش‌بيني درگيري شغلي كاركنان داشتند.نتيجه‌گيري: يافته‌هاي پژوهش حاكي از ارتباط مثبت و معني‌دار بين اخلاق كار اسلامي با درگيري شغلي كاركنان دانشگاه كردستان بود. بنابراين به نظر مي‌رسد تلاش در جهت استقرار فضاي كاري اخلاق‌مدارانه و تشويق و ترغيب كاركنان به انجام فعاليت‌هاي كاري مبتني بر آموزه‌هاي اسلامي، مي‌تواند زمينه‌ها‌ي ارتقاي درگيري شغلي كاركنان را فراهم آورد.