جايگاه آموزش اخلاق در نظام آموزش پرستاري ايران

مقدمه: تقريباً همه رشته‌هاي مرتبط با سلامتي به خصوص پرستاران روزانه با بسياري از مسائل اخلاقي مواجهند كه حل آن‌ها نيازمند برخورداري از توانايي استدلال اخلاقي است. هدف علم اخلاق در حرفه پرستاري بهبود مراقبت‌هاي پرستاري و ارتقاي سلامت بيماران است. بي‌ترديد آموزش اخلاق در پرستاري در ارتقاي كيفيت مراقبت، مهارت حل مشكلات اخلاقي، فرايند تصميم‌گيري و كسب هويت حرفه‌اي پرستاران نقش به سزايي دارد. اين مطالعه مروري با هدف بررسي وضعيت آموزش اخلاق در نظام آموزش پرستاري در ايران انجام شده است.روش: به منظور يافتن مقالات و منابع مرتبط با آموزش اخلاق در اين پژوهش، واژگان كليدي «اخلاق، آموزش، پرستاري، ايران» و كلمات تركيبي در پايگاه‌هاي اطلاعاتي Magiran، Irandoc، Medline و CINAHL جستجو و انتخاب شدند.يافته‌ها: پس از بررسي متون توجه به ضرورت آموزش اخلاق در پرستاري (افزايش توانايي حل معضلات اخلاقي، كسب هويت حرفه‌اي)، چالش‌هاي آموزش اخلاق (عدم وجود اساتيد متبحر در زمينه آموزش، حذف واحد درسي اخلاق در پرستاري و...)، عوامل مؤثر بر آموزش اخلاق حرفه‌اي (ويژگي‌هاي شخصيتي، ارزش‌ها و كمبود آگاهي از كدهاي اخلاق حرفه‌اي)، و شيوه‌هاي آموزش اخلاق (پرورش تفكر انتقادي، آموزش بين رشته‌اي، بحث گروهي و استفاده از مدل‌هاي تصميم‌گيري اخلاقي و...) در نظام آموزش پرستاري در ايران ضروري است.بحث و نتيجه‌گيري: لزوم اولويت اخلاق با توجه به تغييرات سريع اقتصادي و اجتماعي و تغييرات شگرف در حرفه پرستاري بيش از پيش مورد توجه است كه اين عوامل نياز به پرستاران با صلاحيت حرفه‌اي با توانمندي بالا در تفكر انتقادي، تصميم‌گيري باليني و استدلال اخلاقي را افزايش مي‌دهد. بي‌ترديد نظام آموزش پرستاري با توسعه آموزش اخلاق مي‌تواند سهم عظيمي در پيشبرد صلاحيت حرفه‌اي اين رشته داشته باشد.