تعيين رابطه بين عوامل آمادگي جسماني مرتبط با تندرستي و تعيين نقش پيش‌بيني‌كننده آن بر سلامت رواني كاركنان يك واحد نيروي انتظامي

مقدمه: هدف از مطالعۀ حاضر بررسي و تعيين رابطه بين عوامل آمادگي جسماني مرتبط با تندرستي با سلامت رواني كاركنان يك واحد نيروي انتظامي مي باشد. روش: اين تحقيق با روش مطالعه همبستگي انجام شد. به اين منظور نمونه اي به حجم 150 نفر (سن 6/3± 31/8 سال، شاخص توده بدني 2/9± 25/9 كيلوگرم بر متر مربع، چربي بدن 4/6± 20/2درصد و حداكثر اكسيژن مصرفي 2/4± 9/41 ميلي ليتر در دقيقه) انتخاب شدند و از آنها به صورت انفرادي مجموعه آزمون¬هاي آمادگي جسماني و پرسشنامه سلامت رواني گلدبرگ (28 =GHQ) گرفته شد. استقامت عضلاني، نسبت دور كمر به دور باسن، فشار خون و انعطاف پذيري افراد نيز بر اساس شيوه هاي استاندار محاسبه شد. آمادگي هوازي به وسيله آزمون بروس، قدرت عضلات دست توسط داينامومتر دستي و تركيب بدن و درصد چربي از طريق دستگاه آناليز امپدانس بيوالكتريك اندازه‌گيري شد. نتايج: پس از تجزيه و تحليل داده ها با استفاده از آزمون همبستگي، بين آمادگي هوازي، فشار خون، استقامت عضلاني، قدرت عضلاني، تركيب بدن و درصد چربي با سلامت رواني رابطه معنا داري ديده شد (0/05≥P). اما بين انعطاف پذيري و نسبت دور كمر به دور باسن با سلامت رواني رابطه معنا داري مشاهده نشد(0/05≥P). بحث: با توجه به اهميت فعاليت بدني در افزايش بهره¬وري كاركنان يك سازمان و با توجه به يافته هاي اين پژوهش، ترويج فعاليت ورزشي و ايجاد شرايط و امكانات ورزشي و نيز پر كردن اوقات فراغت كاركنان به وسيله ورزش ضروري به نظر مي رسد، زيرا در افزايش سلامت رواني آنها موثر است.