بررسي فطرت در قرآن

فطرت يكي از مباحث زيربنايي در حوزه انسان شناسي و نسبت آن با هستي است. فطرت مسئله اي است كه حل آن مي تواند در ابعاد مختلف فلسفي، فرهنگي و اجتماعي انسان را راهبري كند. فهم فطرت از منظر عقل با لسان برهان و از منظر نقل با لسان تبيين و تعميق صورت مي پذيرد، بررسي ساختار داخلي فطرت در نسبت با زيباييِ دانشي هستي و همچنين در بحثي عميق تر در نسبت با فطرت هستي، مسئله اصلي بحث ماست. ما در اين مقاله با روش تحليل عقلي و اجتهاد نقلي درصدد اثبات و تبيين ابعاد بينشي و گرايشي فطرت هستيم. در برهان عقلي با استناد به حكمت و نظام احسنِ خداوند و همچنين در نسبت با نظام فاعلي و غايي، فارغ از استنادات تاريخي، فطرت و اقسام چهارگانه آن اثبات شده است؛ همانگونه كه در ادامه و در بحثي قرآني و كشفي شهودي نيز، نوع خاص خلقت انسان تبيين شده است. با كمك برهان و قرآن مي توان نتيجه را در سطحي وسيع تر بسط داد و در يك نظام هماهنگ فهم و گرايش فطرت را در نهاد عالم اثبات كرد.