سير تحول معناي«وجود» و «موجود» از نخستين سده‏ هاي هجري تا عصر ابن‏ سينا

دو واژه «وجود» و «موجود» در زبان عربي، تحول معنايي يافته‌اند. اين دو واژه كه از ريشه «وجد» مشتق شده‌اند، نخست معنايي سوبژكتيو دارند و حاكي از نحوه ارتباط گوينده با جهان بيرون هستند و پس از آن، با ورود به ترجمه عربي آثار فلسفيِ يوناني و پذيرششان از سوي فيلسوفان در تمدن اسلامي، آهسته‌آهسته، معنايشان تغيير كرده و جنبه هستي شناختي يافته است؛ بدين صورت كه از وضعيت جهان و اشياء، به‌خودي‌خود حكايت دارد. با مرور و مقايسه متون لغوي و ادبي قبل و بعد از عصر ابن سينا، به اين نتيجه مي رسيم كه پس از تثبيت و گسترش فلسفه در زبان عربي، معناي «از نيستي به هستي آمدن» به يكي از مهم ترين معاني «وجد» و دو مشتق مهم آن، يعني «وجود» و «موجود»، تبديل و مقبوليتِ آن روز به روز فراگيرتر شده است؛ گرچه اين واژه و مشتقاتِ آن، همچنان معاني سابق خود را هم حفظ كرده اند.