جستاري پديدارشناسانه بر «ايران‌آگاهي» در دوره‌ي معاصر

Phenomenological Research ssays on "Iran-Consciousness" in the Modern Age

بازگشت به خودِ چيزها، توصيه و قول مشهوري در پديدارشناسي است كه سنت‌هاي فكري در سده‌ي اخير را تحت تاثير قرار داده است. اين نوشتار با به خدمت گرفتن برخي مفاهيم اساسي پديدارشناسي، سعي در فهم مفهوم «‌ايران‌آگاهي» در ‌زيست‌جهان ايراني دارد. اين مقاله در چارچوب پديدارشناسي تقويمي هوسرل و با نقد رويكردهاي مدرنيستي نسبت با تاريخِ ملي، مي‌كوشد تا كاربست پديدارشناسي براي استمرار تاريخي «ايران» در قالب مفهوم ‌ايران‌آگاهي نشان دهد. ايران به مثابه‌ي موضوع شناخت، براي ايرانيان، همواره در حضور و غياب بوده است. اين نوشتار درصدد است با درآمدي پديدارشناسانه، شناخت ما از ايران را با مفهوم روي‌آورندگي گسترش دهد و ايران را به‌عنوان يك ابژه‌ي روي‎آوردي و متعلق شناخت، قابل فهم سازد. تمركز بحث معطوف به دوران آغازين ورود مدرنيته به ايران و مواجهه‌ي ايرانيان با «ديگري» با عنوان غرب است.

"Back to the things themselves" (Zurück Zum Sachen sebst) is a famous idea in the phenomenology that has intensely affected on intellectual traditions in recent century. This paper attempts to understand the concept of "Iran-Consciousness" in Iranʹs world-life by using fundamental concepts of the phenomenology. Accordingly, it tries to demonstrate historical continution of "Iran" with respect to "Iran-Consciousness" concept by considering Husserl`s constitutive phenomenology and criticizing of modern approaches in terms of national history. Iran, as a subject-matter for Iranians, has always been in present and absent. Having a phenomenological introduction, the researchers’ goal is to extend our cognition regarding to the "Iran" based on the concept of intentionality, and make "Iran" understandable as an Object. Finally, the main focus is related to the early age of modernity in Iran and facing with the west as the "other".