نقش تاب آوري در ارتباط تنظيم هيجان شناختي و كيفيت دوستي دو گروه از دانشجويان سيگاري و غيرسيگاري دانشگاه علامه طباطبايي

سيگار رايج ترين ماده اعتيادآور است كه دوستي نامناسب و تنظيم منفي هيجانات با در نظر گرفتن نقش تاب آوري، احتمال مصرف اين ماده را بالا مي برد. هدف اين پژوهش بررسي نقش تاب آوري در ارتباط تنظيم هيجان شناختي و كيفيت دوستي دو گروه از دانشجويان سيگاري و غير سيگاري مي باشد. پژوهش حاضر از نوع همبستگي و علي مقايسه اي است. در اين پژوهش 200 نفر از دانشجويان كارشناسي ارشد دانشگاه علامه طباطبايي تهران به روش نمونه گيري خوشهاي چند مرحله اي انتخاب و پرسشنامه هاي تنظيم هيجان شناختي، كيفيت دوستي و تاب آوري را تكميل نمودند. يافته هاي پژوهش با استفاده از نرم افزار آماري SPSS و آزمون هاي t مستقل، همبستگي پيرسون، همبستگي پاره اي و رگرسيون گام به گام مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. نتايج نشان داد كه ميانگين تاب آوري و راهبردهاي تنظيم هيجان در دو گروه سيگاري و غير سيگاري داراي تفاوت آماري معني داري مي باشد. همچنين بين راهبردهاي مثبت تنظيم هيجان و كيفيت دوستي با كنترل تأثير تأب أوري رابطه مثبت و بين راهبردهاي منفي تنظيم هيجان و كيفيت دوستي با كنترل تأثير تاب آوري رابطه منفي معني دار وجود دارد. بحث و با توجه به نتايج مي توان گفت كه افراد سيگاري از راهبردهاي مثبت تنظيم هيجان و همچنين تاب آوري كمتري نسبت به گروه مشابه غيرسيگاري برخوردارند. همچنين تاب آوري شرط لازم و نه كافي در ارتباط بين تنظيم هيجان و كيفيت دوستي است