نقش واسطه اي خودشفقتي در ارتباط بين تصوير بدني و كيفيت زندگي در دانشجويان

هدف پژوهش حاضر بررسي نقش واسطه اي خودشفقتي در ارتباط بين تصوير بدني و كيفيت زندگي بود. روش پژوهش توصيفي- همبستگي بود. جامعه آماري پژوهش شامل كليه دانشجويان دختر مقطع كارشناسي و كارشناسي ارشد بود كه در سال تحصيلي 96-1395 در دانشگاه بين المللي امام خميني (ره) قزوين مشغول به تحصيل بودند. 200 دانشجو به روش نمونه گيري تصادفي خوشه اي چند مرحله اي انتخاب شدند و به پرسشنامه هاي مورد نظر پاسخ دادند. ابزار پژوهش پرسشنامه كيفيت زندگي سازمان جهاني بهداشت، مقياس خودشفقتي (نف) و پرسشنامه روابط چند بعدي بدن خود (كش) بود. داده ها با استفاده از روش مدل يابي معادلات ساختاري تحليل شد. نتايج نشان داد كه خودشفقتي ارتباط بين تصوير بدني و كيفيت زندگي را ميانجي گري مي كند. همچنين، اثر مستقيم تصوير بدني بر خودشفقتي، اثر مستقيم تصوير بدني بر كيفيت زندگي و اثر مستقيم خودشفقتي بر كيفيت زندگي مورد تأييد قرار گرفت. بنابراين، تصوير بدني مثبت و نگرش مشفقانه در ارتباط با خود و بدن خود، به بهبود كيفيت زندگي منجر مي شود.