عدم قابليت استناد بطلان در شركت هاي تجاري

قانون تجارت ايران در حوزه شركت‌هاي تجاري در موارد مختلفي اصل شركت يا عمليات شركت و اعمال اركان شركت را باطل و اين بطلان را غيرقابل استناد معرفي مي‌نمايد. عدم قابليت استناد بطلان به‌عنوان يكي از مصاديق مهم عدم قابليت استناد وضعيتي است كه در آن عنصر حقوقي نسبت به اشخاص مستقيم خود باطل و بي‌اعتبار بوده ولي در نگاه اشخاص ثالث همچون عنصر حقوقي صحيح، واجد اثر است. با توجه به شباهت زياد عدم قابليت استناد بطلان با بطلان نسبي، تفكيك دقيق ميان مفاهيم مزبور اهميت مي‌يابد. به‌ويژه اين‌كه مي‌توان با شناسايي دقيق مفهوم مذكور، مصاديق عدم قابليت استناد بطلان در قانون تجارت را مورد واكاوي قرار داد. اين پژوهش در صدد است ضمن مفهوم‌شناسي دقيق از اصطلاح عدم قابليت استناد بطلان، مصاديق مختلف آن را در شركت‌هاي تجاري اعم از بطلان خود شركت يا عمليات شركت و اقدامات اركان وابسته به آن، مورد بررسي قرار داده و بدين ترتيب ابهام و اجمال موجود در اين خصوص را برطرف نمايد.