حق تفريح و فراغت معلولين در پرتو اسناد بين‌المللي

تفريح و مشاركت در فعاليت‌هاي فراغتي و فرهنگي، روشي مؤثر به‌منظور رهايي از انزوا، بروز خلاقيت و تضمين سلامتي، به مثابه حقي فرهنگي و اجتماعي در ماده 30 كنوانسيون حقوق معلولين مورد شناسايي قرار گرفته است. مسأله پژوهش حاضر اولاً اثبات و ثانياً تشريح ابعاد مختلف حق تفريح و فراغت معلولين در اسناد بين‌المللي است. با روش تحليلي-توصيفي در خلال موازين حقوق بشر و با توجه به ديگر اسناد بين‌المللي، به تشريح ماده 30 كنوانسيون مزبور و تعهدات ناشي از آن پرداخته و اين نتيجه حاصل مي­شود كه تحقق اين حق براي معلولين، نيازمند ارائه تمامي امكانات، تسهيلات و اماكن تفريحي و فرهنگي در پرتو اصل عدم تبعيض، سازوكار تبعيض مثبت و رعايت مؤلفه دسترسي، با در نظر گرفتن نيازها و شرايط آنان در جامعه است. هچنين مقاله حاضر بعضي راهكارهاي لازم را جهت اجرا و تضمين اين حق بر مي‌شمارد.