نسبت ميان شرط مارتنس و حقوق بشر در نظم حقوقي بين‌المللي جديد

ساختار و مباني نظام حقوق بين‌الملل امروز اغلب مبتني بر آرا و انديشه‌هاي مكاتب پوزيتيويستي است و به همين سبب نيز حاكميت دولت‌ها محور اصلي ساخت قواعد حقوق بين‌الملل تلقي مي‌شود، اما نبايد از ياد برد كه موجوديت و اعتبار حقوق بشري كه اكنون به‌كرات از آن سخن مي‌گوييم، مديون ساخت و ارادۀ دولت‌ها نيست. حقوق بشر امروز روايتي تازه از همان حقوق طبيعي ديروز است. علاوه‌بر اين، نفوذ بيش از پيش اصول و مباني حقوق طبيعي بر پيكرۀ نظام حقوق بين‌الملل معاصر آن هنگام تجلي بارزتري يافت كه نظام سنتي قاعده‌سازي موجود ديگر نمي‌توانست در تمام زمينه‌ها – به‌طور مشخص حوزۀ حقوق بشر - پاسخگوي اقتضائات و ضرورت‌هاي جامعۀ بين‌المللي باشد. ازاين‌رو اعلاميۀ «شرط مارتنس» به تصويب دولت‌ها رسيد. بدين‌ترتيب در حال حاضر شاهد تحولي نوين در عرصۀ ساخت و پرداخت مهم‌ترين منابع حقوق بين‌الملل بشريم؛ تحولي در راستاي پاسخ به نيازهاي روز؛ تحولي كه تجلي پيوند شرط مارتنس با حقوق بشر در نظم حقوقي جديد است.