بررسي تاريخي كاركرد ارتباطي هنر در اماكن مذهبي عصر قاجار

آثار هنري به كار رفته در اماكن مذهبي علاوه بر كاركردهاي سازه اي، هنري و تاريخي داراي كاركرد ارتباطي نيز هستند. گستردگي پيام ها، تنوع مخاطبان و تعدد هنرها در اماكن مذهبي، بر اهميت اين كاركرد افزوده است. تحليل تاريخي كاركرد ارتباطي هنرهاي به كار رفته در اماكن مذهبي، به كاربردي كردن قابليت ارتباطي هنر و بالندگي بيشتر فرهنگ در جامعه كنوني مي تواند كمك كند. اين مقاله، بر آن است تا با رويكردي تاريخي و با تكيه بر هنرهايي چون معماري، خطاطي، تعزيه خواني و شبيه-خواني به گونه شناسي و آسيب شناسي كاركرد ارتباطي هنر در اماكن مذهبي شهر تهران در عصر قاجار بپردازد. تهران عصر قاجار، عرصه ي بروز و نمود انديشه هاي نوظهور فكري و ديني و تنش هاي اجتماعي و سياسي بوده است. اين بررسي مي تواند ما را در آسيب شناختي و بايستگي هاي كاركرد ارتباطي هنر در مكان هاي مذهبي ياري رساند.