مقام زن در عرفان ابن عربي در حدود شريعت

زن و مرد در اصل انسانيت با هم برابرند كه انسانيت حقيقي جامع و مشترك ميان مرد و زن است و ذكورت و انوثت امري عارضي است بنابراين هر كمالي كه ممكن است مردان بدان برسند زنان هم مي توانند بدان نايل آيند و زنان از هيچ كمالي و مرتبه اي محجور نيستند حتي مرتبه والاي ولايت و قطبيت پيامبر (ص) به كمال برخي از زنان همچون مريم دختر عمران وك آسيه زن فرعون شهادت داد بالاخره در شرافت و كمال زن هميمن بس كه خداوند آنها را محجوب پيامبرش گردانيد مهر زني (دختر حضرت شعيب) را ده سال مزدوري پيامبر بزرگي همچون حضرت موسي و نيز عمل زني (هاجر) را اصلي در تشريع يعني سعي ميان مروه و صفا قرار داد. و اما از نظر گا ه ابن عربي زن را بر مرد برتري و كمال است زيرا در حاليكه مرد فقط مظهر فاعليت حق تعالي است زن هم مظهر فاعليت اوست و هم مظهر قابليت او و گذشته از اين بوي امومت و مادري كه الذ روايج و خوشترين بويهاست از زنان استشمام مي شود نتيجه اينكه بايد بانوان را دوست داشت و احترام گذاشت كه حب آنها ميراث نبوي و حب الهي است.