بررسي ويژگي هاي مشترك شعر سبك هندي و مينياتور مكتب اصفهان

هنر، به مثابه روح زمانه و بازتاب نگاه خاص هنرمند به پيرامون خود، زبان وطرز بيان خاصي براي انعكاس ديدگاه خود دارد. ظهور هنرهاي گوناگون با ساختاري مشترك در هر عصر، بازتاب نگاه و انديشه ذهني ساختاري مشابهي ميان آفرينندگان و هنرمندان آن است. گرچه بن مايه هر كدام از هنرها از ادبيات تا موسيقي عناصر مجزا و خاصي براي ارائه مي طلبد؛ گاه در ميان هنرهاي گوناگون يك دوره اجتماعي، ميتوان ساختار و سبك مشابه و مشتركي مشاهده كرد. يكي از دوره هاي مهم و تاثيرگذار هنر ايران يعني عصر صفوي )قرن 11 هجري، قمري( محمل مناسبي براي بروز شباهت هاي ساختاري ميان دو هنر اين دوره يعني شعر )معروف به سبك هندي( و مينياتور آن )مكتب اصفهان( فراهم آورده است؛ تا آنجا كه مي توان شباهت سبكي يكسان و غيرقابل انكاري را ميان دو هنر ياد شده قائل شد. بر اين اساس در مقاله حاضر، با تكيه بر ادبيات و ويژگي هاي سبك شناسانه شعر سبك هندي به مقايسه آن با مينياتور همان دوره پرداخته شده است. پس از بررسي ويژگيهاي موردنظر و انطباق آن با وجوه زيرساختي در مينياتور،در نهايت به نظام مندي مشتركي ميان دو هنر دست يافتيم. غلبه مضمون بر موضوع دربرابر خط بر رنگ و غلبه محور جانشيني از جمله موارد مشابه ساختاري ميان دو هنر مورد نظر است كه به آن پرداخته شده است.