ميزان رابطه گذر زمان با فراموشي قوانين راهنمايي و رانندگي

همه ما در زندگي خود مواردي را سراغ داريم كه نتوانسته ايم مطلب، اسم يا نام مكاني را به ياد بياوريم. بسياري از فراموشي ها در اختيار انسان نيست و بي تفاوتي يا بي اعتنايي افراد به قوانين را نمي رساند. هدف از نگارش اين تحقيق، بررسي رابطه گذر زمان با فراموشي قوانين راهنمايي و رانندگي است. پژوهش حاضر از نظر هدف، كاربردي و از نظر ماهيت و روش، توصيفي- تحليلي از نوع همبستگي است. يافته هاي اين مطالعه با ابزار پرسش نامه از 384 نفر راننده و شهروند اراكي در سال 1395 با استفاده از روش نمونه گيري تصادفي خوشه اي گردآوري شده است. نتايج پژوهش نشان مي دهد كه تنها 29/4درصد افراد نمونه توانستند نمره قبولي را كه در زمان اخذ گواهينامه كسب كرده بودند، كسب كنند و 70/6درصد آنها مردود شدند. درضمن مشخص شد كه افراد، تابلوها، خط كشي و علائم تصويري را ديرتر و قوانين نظري را دو برابر بيشتر فراموش مي كنند و مهم تر آن كه پس از اخذ گواهينامه و قبولي در آزمون آئين نامه و پس از گذشت هر سال از آن، ميزان فراموشي قوانين در افراد بيشتر مي شود. جنسيت، سطح تحصيلات افراد در فراموشي قوانين راهنمايي و رانندگي بي تاثير نيست. مردان نسبت به زنان نمره قبولي بالاتري دارند و قوانين را بيشتر به خاطر دارند و هم چنين با پايين آمدن سطح تحصيلات، آگاهي از قوانين كمتر و فراموشي آنها بيشتر است. هرچه سن افراد بالاتر مي رود به همان ميزان آگاهي از قوانين راهنمايي و رانندگي نيز كمتر مي شود؛ اما نوع گواهينامه و شغل افراد در فراموشي قوانين راهنمايي و رانندگي دخيل نيست.