بررسي مشروعيت تيموريان (912- 771 ق.) بر پايه سنت هاي قبيله اي و مغولي

مشروعيت در اصطلاح سياسي به معناي پذيرش و فرمان برداري آگاهانه و داوطلبانه مردم از نظام سياسي و قدرت حاكم است. يكي از ابزارهايي كه حكومت هاي برخاسته از نظام ايلي، براي نيل به مشروعيت از آن بهره مي گرفتند، استفاده از اصول و قواعدي بود كه در چارچوب نظام قبيله پذيرفته شده بود؛ همچون عمل بر اساس قوانين قبيله اي، تاكيد بر مناسبات خانداني، ايجاد پيوند با قبايل مهم و سرشناس و... . تيموريان 912- 771 هـ. ق. حكومتي با خاستگاه ايلي بودند و تيمور به عنوان بنيان گذار اين سلسله براي كسب قدرت از تمام راهكارهايي كه نظام زندگي قبيله اي و چادرنشيني در اختيار او مي گذاشت، سود مي برد. او با تكيه بر مشروعيت خاندان چنگيز كه در بين مردم آسياي ميانه- موطن تيمور- بسيار اهميت داشت، به همراه استفاده از اقتدار و خشونت، ادعاي برگزيده شدن از جانب خدا، نگهباني دين و... پايه هاي حكومت خود را استوار نمود. اين مقاله در صدد است كه تكاپوهاي مشروعيت ساز تيمور و جانشينان وي بر اساس معيارهايي همچون؛ امتيازات نسبي، بهره گيري از مشروعيت خان هاي دست نشانده چنگيزي، تداوم حكومت مغولان و... را به روش توصيفي- تحليلي و بر مبناي اطلاعات كتابخانه اي بررسي كند.